چهل و نُه

مرگ در پیش است! چند از عمر می گیری خبر؟ راه را می بینی از فرسنگ می پرسی نشان؟...

دل تنگ و دست تنگ و جهان تنگ و کار تنگاز چارسو گرفته مرا روزگار تنگ...

از بستگی کار در این روزگار تنگ چیزی اگر گشاده شود دست سائل است...

در چشم پاکبین نبود رسم امتیاز xa0xa0در آفتاب سایهی شاه و گدا یکی ست...

پایش ز حنابندی شب چون پر زاغ است تاریک شدن لازمه ی پای چراغ است...

سخت دل بستگئیxa0داشت به بالم، صیّاد تا نشد بالِش او پُر ز پَرم خواب نکرد...

حدیثِ شوقِ خود دائم از آن با باد می گویم که بر گوشش کسی گر میرساند بــــــاد خواهد بود...

نیست جز افسوس خوردن حاصلِ کشتِ جهانآسیا گردانیِ ما دست بر هم سودن است...

گر دل این -مخزن کینه- ست که مردم دارند هر که یک دل شکند کعبه ای آباد کند..!...

می بــرَد آخر تو را خواب عدم غافل مشو آمد و رفت نفَس ها جنبش گهواره است!...

آن نخل ناخلف -که تبر شد- ز ما نبود ما را زمانه گر شکند ساز می شویم...

ما را چو روزگار فراموش کرده ای یارا..! شکایت از تو کنم یا ز روزگار؟ ...

دی می گذشت یار ورقیب از عقب رسید گفتم که: عمر می رود و مرگ در قفاست...

با این دو روزه وصل چه ها می کند رقیب جام مراد بر کف نو دولتان مباد...

ترسم که نامـــه ام نرساند صبا به یاربد کرد جان کهxa0همره باد صبا نرفت...

گفتی: چه کسی؟ در چه خیالی؟ به کجایی؟ بی تاب توام محو توام خانه خرابم...